Newsy:

znalezionych: 938 na 188 stronach
« poprzednia -   3  4  5  6  7  8  9  10  11   - następna »

Ostatnia droga nestora sił powietrznych gen. bryg. pil. 304 DB Ludwika Krempy

Uroczystości pogrzebowe gen. bryg. pil. Ludwika Krempy rozpoczęły się 9 stycznia 2017 r. o godz.13.00 na Cmentarzu Komunalnym w Sanoku. W kaplicy przedpogrzebowej odbyła się Msza św. koncelebrowana, którą przewodniczył ks. prałat Andrzej Skiba, proboszcz parafii p.w. Przemienienia Pańskiego w Sanoku, homilię wygłosił Kapelan Lotników Polskich o. Dominik M. Orczykowski, w koncelebrze wziął udział także ks. ppłk Władysław KOZICKI, uczestniczyła kompania honorowa Sił Powietrznych, poczty sztandarowe oraz wysocy przedstawiciele sił zbrojnych, rodzina, duchowni, przyjaciele zmarłego.

W uroczystości brał też udział Dyrektor Departamentu Zwierzchnictwa nad Siłami Zbrojnymi Biura Bezpieczeństwa Narodowego gen. bryg. dr Jarosław Kraszewski oraz dowódca 21 Brygady Strzelców Podhalańskich płk dypl. Jarosław Mokrzycki.
Przed rozpoczęciem Mszy Św. wartę przy trumnie pełnili generałowie Sił Powietrznych RP oraz prezesi Stowarzyszeń Lotniczych w Krakowie.

Trumna ze zwłokami generała jednego z ostatnich żyjących polskich lotników z czasów II wojny światowej, kawalera Orderu Virtuti Militari, uroczyście wyprowadzona została z kaplicy na miejsce wiecznego spoczynku, zgodnie ze swoją wolą spoczął w grobie rodziców opodal starej kaplicy. W ceremonii pogrzebowej uczestniczył Sekretarz Stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej - pan Bartosz Kownacki, który nad trumną powiedział m.in. :
Generał Ludwik Krempa był przykładem osoby, która pokazywała jak żyć i jak walczyć o własną Ojczyznę. Pan generał należał do tego pokolenia Polaków, które zostało wychowane, ukształtowane przez II RP. Urodził się tuż przed odzyskaniem niepodległości i całe swoje młode życie przeżył w odzyskanej, nowo narodzonej, zmartwychwstałej Rzeczpospolitej. Pan Generał może być znakomitym wzorem dla następnych pokoleń jak kochać Polskę. – powiedział w czasie pogrzebu wiceminister obrony narodowej Bartosz Kownacki.

Nad trumną przemawiał generał dywizji Wojska Polskiego. nawig. Zbigniew GALEC, powiedział: "Po odbyciu 30 lotów bojowych wielogodzinnych, męczących ogromnie niebezpiecznych lotów, został odesłany do oddziału treningowego, gdzie jako instruktor uczył młodych pilotów. Na własną prośbę po kilku tygodniach wrócił do 304 Dywizjonu i rozpoczął kolejną turę"

Przemawiając nad trumna zmarłego burmistrz Sanoka Tadeusz Pióro, zaznaczył, że jego postawa jest "doskonałym przykładem do naśladowania dla młodych Polaków". "Słowem i przykładem do końca ojczyźnie wierności dochował" – dodał.

List od biskupa Polowego Wojska Polskiego gen. bryg. Józefa GUZDKA odczytał ks. ppłk Władysław KOZICKI.

W ostatniej drodze gen. bryg. pil. Ludwika Krempy licznie uczestniczyli członkowie Stowarzyszenia Seniorów Lotnictwa Wojskowego RP Oddział Kraków i delegatura z Gorlic. Prezes tego stowarzyszenia płk Stanisław Wojdyła przypomniał, że we wniosku o przyznanie gen. Krempie Orderu Virtuti Militari napisano: "dążył do osiągnięcia celu nawet za najwyższą cenę". "Właśnie taki był gen. Krempa" – powiedział płk Wojdyła.

Ceremonia pogrzebowa zakończyła się salwą honorową oraz symbolicznym przekazaniem przez przedstawiciela prezydenta RP złożonej flagi państwowej, nakrycia głowy i odznaczeń rodzinie zmarłego. Odegrano Hymn Lotników a także ulubioną pieśń wojskową generała Krempy pt. „Białe róże” (rozkwitały paki białych róż). Grób gen. Krempy pokryły liczne wieńce.
Wojskową Asystę Honorową wystawiła kompania reprezentacyjna Sił Powietrznych z Dęblina. Zabezpieczenie żołnierze 21 Brygady Strzelców Podhalańskich w Rzeszowie.

Żegnaj Wielki Człowieku, odpoczywaj zasłużenie po trudnym i wspaniałym życiu!

Cześć Jego Pamięci!

Generał bryg. pilot Ludwik Krempa odszedł do Niebieskiej Eskadry

W dniu 3.01.2017 r. w wieku 101 lat, odszedł od nas na Wieczną Wartę gen. bryg. pil. LUDWIK KREMPA, odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari, Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz dwukrotnie Krzyżem Walecznych, weteran 304 Dywizjonu Bombowego „Ziemi Śląskiej”. Był aktywnym członkiem Krakowskiego Klubu Seniorów Lotnictwa oraz Członkiem Honorowym Krakowskiego Oddziału Stowarzyszenia Seniorów Lotnictwa Wojskowego RP. Cenił takie wartości jak honor, bezinteresowną pomoc potrzebującym, skromność, pogodę ducha i życzliwość. 22 stycznia obchodziłby 101 urodziny.

Uroczystości pogrzebowe odbędą się w dniu 9.01.2017 r. o godz. 13.00 na Cmentarzu Komunalnym w Sanoku, ul. Rymanowska 1.

Żegnaj Wielki Człowieku, odpoczywaj zasłużenie po trudnym i wspaniałym życiu.

BIOGRAM

Ludwik Krempa urodził się w Sanoku w 1916 r. Ukończył Państwową Szkołę Przemysłową im. Stanisława Staszica w Krakowie, w której w 1936 zdał maturę i otrzymał tytuł technika mechanika. W tym samym roku trafił na kurs szybowcowy, podczas którego zdobył kategorię "A" pilota szybowcowego. W 1937 roku rozpoczął służbę wojskową w Szkole Podchorążych Łączności w Zegrzu, skąd został przekierowany do Szkoły Podchorążych Rezerwy Lotnictwa w Dęblinie. Pilotował wówczas samoloty RWD-8, PWS-26 oraz Bartel BM-5 i Potez. Jako rezerwista otrzymał przydział do 6 Pułku Lotniczego we Lwowie.

Tuż po wybuchu II wojny światowej służył w 66 Eskadrze Obserwacyjnej, a później w 2 Pułku Lotniczym jako pilot łącznikowy. Wiosną 1940 r. wraz z grupą uciekinierów opuścił okupowaną Polskę przez zieloną granicę. Na Węgrzech został zatrzymany i odesłany z powrotem, ale udało mu się przedostać przez Ungwar, Záhony (gdzie mieścił się obóz dla uchodźców z Polski), Budapeszt, Belgrad, Grecję i dotarł do Turcji. Tam z portu w Mersin z grupą rodaków na statku SS Warszawa trafił do Hajfy. Początkowo służył w Samodzielnej Brygadzie Strzelców Karpackich, a później trafił do formowanych w Anglii Polskich Sił Powietrznych. 26 października 1940 r. znalazł się w polskiej bazie w Blackpool, a po miesiącu rozpoczął długi cykl szkoleń. 1 lutego 1942 r. otrzymał stopień oficerski. W październiku tego roku przydzielono go do 304 Dywizjonu Bombowego. Wykonywał loty bojowe na maszynach Vickers Wellington. Były to patrole nad morzem celem wykrywania i niszczenia wrogich okrętów, w tym niemieckich okrętów podwodnych (do jego zadań należało patrolowanie, fotografowanie, bombardowanie); ponadto uczestniczył w bombardowaniu portu w Bordeaux. Latał także nad Oceanem Atlantyckim i Zatoką Biskajską. Odbył łącznie 50 lotów - ostatni w czerwcu 1944 r. Później szkolił pilotów jako instruktor na samolotach Oxford.

Po zakończeniu wojny trafił ponownie do Dywizjonu 304, który stał się wówczas jednostką transportową. 24 stycznia 1946 został przeniesiony do 301 Dywizjonu Transportowego, w którym służył do rozformowania tej jednostki w grudniu 1946. Został zdemobilizowany w styczniu 1949.

Pozostał w Wielkiej Brytanii, gdzie pracował jako kreślarz i projektant m.in. przy produkcji silników do autobusów oraz projektant pomp głębinowych i systemów zasilania awaryjnego. W 1988 powrócił do Polski i wraz z żoną zamieszkał w Krakowie. Był honorowym członkiem Stowarzyszenia Seniorów Lotnictwa Wojskowego RP Oddziału Krakowskiego. Aktywnie uczestniczył w uroczystościach patriotycznych i spotkaniach kombatanckich.
W 2013 roku powstał poświęcony mu film „Wspomnień czar” autorstwa Edwarda Wyroby.

25 listopada 2016 r. w Krakowie Prezydent RP Andrzej Duda mianował na stopień generała brygady Ludwika Krempe.

Zwyczaje wigilijne wśród Łemków w Bartnem.

W czasie wielokrotnych pobytów w Bartnem i w Beskidzie Niskim miałem okazję być gościem na wieczerzach wigilijnych, zaobserwowałem sporo ciekawych zwyczajów i wierzeń, które wiążą się z dniem wigilii. Ponieważ święta w liturgii wschodniej obchodzone są zgodnie z kalendarzem juliańskim, wigilia przypada dopiero na 6 stycznia.

Stół wigilijny nakryty jest białym obrusem, pod którym znajduje się siano lub słoma. Na środek stołu stawia się naczynie z ziarnem pszenicy względnie owsa, w które wetknięta jest świeczka. Kiedy zasiada się do stołu, zapala się świeczkę, i tylko przy jej świetle spożywa się wieczerzę. Zwyczaj każe, żeby podano dwanaście potraw. Nie zawsze się tego przestrzega, tym niemniej wymienię potrawy, z którymi spotkałem się, oraz kolejność ich podawania: chleb z czosnkiem, gotowane grzyby suszone — w oleju, nieubijane ziemniaki z gotowaną kiszoną kapustą, pierogi z kapustą, groch, bób lub fasola — gotowane, żur — „kisełycia", kasza duszona z suszonymi gruszkami, kluski z mąki owsianej — „bobalky", zagotowany kwas spod kiszonej kapusty podbity mąką — „warianka", popija się kompotem z suszonych jabłek i gruszek — „jucha", podaje się też kutię, ale już coraz rzadziej.

Po wieczerzy kolęduje się, opowiada i wspomina. O dwunastej w nocy wszyscy udają się do cerkwi na pasterkę. Trwa ona z przerwami aż do piątej rano. Począwszy od pierwszego dnia świąt chodzą kolędnicy, zwani tutaj „carij". Już kilka tygodni wcześniej przygotowują jasełka i kolędy. Są to zazwyczaj chłopcy w wieku 16-20 lat, a dzieci przygotowują pięknie oklejoną kolorowymi bibułkami i oświetloną wewnątrz gwiazdę i z nią kolędują.

Grupa kolędników — „carów" składa się zazwyczaj z dziesięciu osób: król Herod, żołnierz, trzej królowie, anioł, trzej pasterze i żyd.
A oto kilka związanych z dniem wigilijnym ciekawych zwyczajów i wierzeń. Kiedy gospodyni wkłada chleb do pieca — jeden z członków rodziny obwiązuje słomianymi powrósłami drzewa owocowe w sadzie, aby „dobrze rodziły" w nadchodzącym sezonie.

Gospodarz wnoszący słomę do izby, aby ją porozkładać pod ławami i na stole, mówi: „Ponaj Bih na szczestia, na zdorowia na toj Nowyj Rik" — daj Panie Boże szczęścia, zdrowia w Nowym Roku. Gospodyni wtedy opowiada: „Daj Boże, daj Boże, żeby buło na dwori, w stodoli i u komori" — daj Boże, daj Boże, żeby było w polu, w stodole i w stajni.

Podczas przygotowania wieczerzy, gospodyni rozdając łyżki, bierze ich całą garść uprzednio nie licząc, jeżeli po ułożeniu na stole — zgodnie z liczbą biesiadników — zostanie jeszcze coś w ręce, ma to oznaczać, że jeszcze zjawi się ktoś niespodziewany, jeżeli zaś łyżek zabraknie, ktoś z członków rodziny w nadchodzącym roku odejdzie.

W czasie wieczerzy gospodarz idzie z chlebem i czosnkiem do stajni i częstuje bydło. Wierzą też, że w czasie nocy wigilijnej bydło rozmawia ludzkimi głosami. Ze wszystkich dwunastu potraw odlewa się po trzy łyżki do skopka i rano dodaje się bydłu do karmy, aby „czarewnycia" nie „odebrała mleka" krowom.

W czasie wieczerzy zaprasza się żartobliwie dzika (dawniej wilka) słowami: „Wołku, wołku, chody do nas na wecziriu, jak na pryjdesz — ne chody nikołu" — wilku, wilku przyjdź do nas na wieczerzę, jak nie przyjdziesz — nie przychodź już nigdy. Zamiana wilka na dzika wskazuje na nie tak dawne jeszcze przejście z pasterstwa na gospodarkę osiadłą. Dawniej bowiem najgroźniejszym wrogiem pasterzy był wilk, a dzisiaj groźniejszym jest dzik dla Łemków-rolników.
Jeszcze jeden zwyczaj związany z rolnictwem: w czasie wieczerzy ustawia się pokrojony chleb w stożek i gospodarz pyta dzieci, czy widać go zza chleba, odpowiedź brzmi — „nie". Ma to wróżyć tak wysokie zboże w polu, że nikogo spoza niego nie będzie widać. Gospodyni, podając kapustę, pyta dzieci, czy im kapusta smakuje, powinny odpowiedzieć, że jest gorzka, ma to „wpłynąć" na kapustę na zagonie, że będzie tak gorzka, iż „gąsienice nie będą chciały jej jeść". W czasie kolacji, wykłada się „bobalky" — kluski z mąki owsianej, na łopacie służącej przy wypieku chleba, oznaczając każdą imieniem kawalera lub panny; jeżeli któreś ze zwierząt domowych zje odpowiednią „bobalkę", oznacza to, że panna lub chłopiec w przyszłym roku wyprawi wesele.

Po wieczerzy gasi się świecę i wszyscy obserwują, w którą stronę kieruje się dym. Jeżeli w kierunku drzwi, wróży to nieszczęście w rodzinie, jeżeli zaś kołuje dłuższy czas nad stołem — wesele. W związku z tym obecni zamykają dokładnie drzwi, aby nie było przecią gu i żeby dym nie skierował się w stronę drzwi.

Opisana wyżej tradycja utrzymuje się żywo w Bartnem i podobno także w innych wioskach Beskidu Niskiego, gdzie zamieszkują Łemkowie.

Kliknij i posłuchaj kolęd obrządku wchodniego

ŁEMKOWSKIE BOŻE NARODZENIE

„Chrystos Rażdajetsa – Sławyte Jeho”
Chrystus się narodził - Wychwalajmy Go

Dla wiernych Kościoła prawosławnego i greckokatolickiego nadchodzą Święta Bożego Narodzenia. 6 stycznia Swiatyj Weczer - odpowiednik rzymskokatolickiej Wigilii - obchodzony zgodnie z kalendarzem juliańskim 6 stycznia.

Życzenia do wszystkich wiernych Kościoła Wschodniego a szczególnie dla mieszkańców gminy Sękowa i powiatu gorlickiego, na którym mieszka około 8 tyś Łemków:

ХРИСТОС РАЖДАЄТСЯ!

З нагоды Різдвяных Свят і Нового 2017 Рока, желаме Вам вшыткого доброго, най ся Вам щестит, веде і каре. Най тот рік буде іщы ліпший, як минулий. Жебы сте были веселы, здоровы і богаты, а оптимізм жытя все был при Вас! Смачной велиі і Веселых Різдвяных Свят!

Życzy właściciel tego portalu Aleksander Gucwa

Po ponad miesięcznym poście zasiądą, po ukazaniu się pierwszej gwiazdy na niebie, do kolacji wigilijnej, która jest skromna i postna, chociaż składa się z 12 potraw. Łamią się prosforą, chlebem pszennym symbolizującym Ciało Chrystusa i składają sobie życzenia. W cerkwiach w pierwszy dzień świąt rozpoczyna się Święta Liturgia oraz całonocne czuwanie nazywane wsienocznoje bdienije.

Dzieci i młodzież wyznania prawosławnego i greckokatolickiego w naszej gminie są zwalniane z zajęć w szkole. - Miałam zawsze podwójne święta - mówi z uśmiechem była nauczycielka Zespołu Szkół w Sękowej Ewa Kołtko - wolne podczas świąt katolickich oraz naszych świąt prawosławnych.
Nasi nauczyciele podczas prawosławnych świąt starają się tak organizować zajęcia szkolne, aby zwolniona młodzież nie miała zbytnich zaległości.

Ikona zamiast szopki

W cerkwiach nie ma żłóbka, jest natomiast wystawiona do adoracji Ikona Bożego Narodzenia. "Cerkiew nie zna tradycji figuratywnego przedstawiania postaci, tzn. rzeźb. Ikona dla prawosławnych to coś więcej niż obraz. W niej opowiedziana jest cała historia święta. Dlatego wieczorem i w nocy ikona jest wystawiana na środek świątyni do adoracji.

W katolickich kościołach na święta Bożego Narodzenia są ustawiane szopki, które ukazują wiernym ewangeliczną scenę narodzin Chrystusa. Natomiast w Cerkwi na święta jest wystawiana ikona Narodzenia Chrystusa, przed którą wierni oddają pokłony i całują ją. Cerkiew nie zna tradycji figuratywnego przedstawiania postaci, tzn. rzeźb. W prawosławiu, kult i teologia ikon jest bardzo rozwinięta. Według wschodniej tradycji ikony są kontynuacją objawienia. Na ikony nie tylko należy patrzeć, ale przede wszystkim oddawać i cześć oraz odczytać jej symbolikę. Każde z dwunastu prawosławnych świąt ma swoją ikonę.

Na tradycyjnej ikonie Bożego Narodzenia, Dzieciątko Jezus jest bardzo małe. Jest to nawiązanie do ewangelicznej przypowieści o ziarnku gorczycy. Narodzony Chrystus zawsze przedstawiony jest w centralnej części ikony. Natomiast Matka Boża jest nieproporcjonalnie większa od pozostałych postaci oraz znajduje się tuż obok maleńkiego Jezusa. W prawej dolnej części znajduje się przygnębiony Józef, słuchający jakiejś postaci. Teologia ikony mówi nam, że Józef nie może do końca uwierzyć w to, co się stało, że Mesjasz przychodzi na świat w tak skromnych warunkach.

Ikona Bożego Narodzenia jest jaskrawym przeciwieństwem wyobrażeń do jakich przyzwyczailiśmy się w sztuce Zachodu. Na ikonie nie ma bajkowego Betlejem, jaśniejącego w świetle bożonarodzeniowej gwiazdy, lecz poszarpana skalista góra, która symbolizuje trudny, nieprzychylny świat od czasu wygnania człowieka z Raju. Główną postacią ikony jest Maria, która prawosławni nazywają Theotokos: Bożą Rodzicielką lub Matką Boga.

Na ikonach Bożego Narodzenia przedstawiane są także chóry anielskie, pasterze i Mędrcy ze Wschodu. Pasterze symbolizują naród żydowski, którzy zostali wybrani, aby oddać pokłon Panu w imieniu całego Izraela. Natomiast magowie reprezentują świat pogański.

Prawosławie i święta

Boże Narodzenie jest w prawosławiu jednym z 12 tzw. "wielkich świąt", a także jednym z czterech spośród nich, które jest poprzedzone postem. W sam dzień Wigilii święta Narodzenia Chrystusa obowiązuje ścisły post. Przez cały dzień nic się nie je, aż do wieczerzy wigilijnej, która również ma charakter postny.

Na wsiach do dziś pierwszą potrawą, którą się spożywa jest szary kisiel z płatków owsianych. Nieodzownym posiłkiem wigilijnej wieczerzy jest kutia, sporządzona z pszenicy, miodu, maku i bakalii.

Przy świątecznym stole prawosławni zamiast opłatka spożywają prosforę - chleb eucharystyczny. Jest to niewielka bułeczka przypominająca kształtem maleńką babkę, na której są odciśnięte wizerunki Chrystusa. Każda z dwóch stron prosfory symbolizuje dwie natury Chrystusa: boską i ludzką. Nabożeństwa w pierwszy dzień świąt rozpoczynają się tuż po północy tzw. Wieczornym Czuwaniem. Główna Liturgia rozpoczyna się ok. godz. 2-4 nad ranem i trwa ponad dwie godziny.

Polski Autokefaliczny Kościół Prawosławny liczy ok. 600 tys. wiernych skupionych w 250 parafiach rozrzuconych po całej Polsce. W ostatnich kilkunastu latach odrodziło się wiele ośrodków prawosławia na Podkarpaciu i Lubelszczyźnie, co związane jest przede wszystkim z powrotami w strony rodzinne Ukraińców i Łemków wysiedlonych po wojnie w ramach Akcji "Wisła". Z tych samych powodów kurczą się prawosławne diaspory na terenach zachodniej Polski. Ostoją polskiego prawosławia jest nadal ludność zamieszkująca wschodnią Białostocczyznę i identyfikująca się najczęściej z narodowością białoruską. Szacuje się, że na Białostocczyźnie mieszka blisko 70 proc. wszystkich wyznawców prawosławia w Polsce. Na terenie naszej gminy mieszka ponad tysiąc mieszkańców wyznania prawosławnego i greckokatolickiego, najwięcej w Bartnem i Bodakach, są wiernymi diecezji przemysko - sądeckiej.

Polski Autokefaliczny Kościół Prawosławny posiada ponad 400 świątyń, w tym sześć - w Warszawie, Białymstoku, Lublinie, Łodzi, Sanoku i Wrocławiu o charakterze katedralnym tzw. Sobory. Istnieje sześć diecezji - warszawsko-bielska, białostocko-gdańska, lubelsko-chełmińska, łódzko-poznańska, wrocławsko-szczecińska i przemysko-gorlicka. W związku ze śmiercią śp. Arcybiskupa Przemyskiego i Nowosądeckiego Adama, zmieniono nazwę diecezji z Przemysko-Nowosądecka na Przemysko-Gorlicka. Na ordynariusza diecezji Przemysko-Gorlickiej powołano Jego Ekscelencję Biskupa Gorlickiego Paisjusza. Uroczystości intronizacji odbyły się 6.IX.2016 r., w Gorlicach.

С Рождеством Христовым.

Kolęda łemkowska

Dobryj weczir tobi, pane hospodaru,
Radujsia - oj radujsia zemle,
Syn Bożyj narodywsia.

Zastełajte stoły ta wsie kilimami,
Radujsia - oj radujsia zemle,
Syn Bożyj narodywsia.

Taj pridut do tebe tri prazdniki w hosti,
Radujsia - oj radujsia zemle,
Syn Bożyj narodywsia.

A perszy to prazdnik Rożdiestwo
Christowo, Radujsia - oj radujsia zemle,
Syn Bożyj narodywsia.

A druhi to prazdnik Swiatoho Wasyla,
Radujsia - oj radujsia zemle,
Syn Bożyj narodywsia.

A tretij to prazdnik Swiato-Wodochryszcza,
Radujsia - oj radujsia zemle,
Syn Bożyj narodywsia

Portal www.sekowa.info dziękuje za życzenia świąteczne.

Przez cały przedświąteczny tydzień oraz przed Nowym Rokiem, portal sekowa.info otrzymał wiele życzeń świątecznych.
Pocztą TP (kartki świąteczne) przesłali:
( w kolejności otrzymania)

Frances & Derek Gates - Sydney (Australia)
Sheegnegh & Chris Mackey - Anglia
Rodzina Wichrowskich i Karasińskich z Warszawy
Paweł Kukurowski - Wrocław
Andrzej Ratajczak z Rodziną - Poznań
Grażyna i Jacek Kruk - Kraków
Reichold Perl - Niemcy
Barbara i Aleksander Guterch - Warszawa
Michał Omylak z Rodziną - Wrocław
Zbigniew Ożga - Wrocław
Kazimierz Sacha - Gorlice
Marzena i Tadeusz Mroczko - Wałcz

Drogą mailową przesłali:

Janusz Drzymała z Rodziną - Kanada
Roman Trojanowicz - Gorlice
Anna Milańska - ?
Krystyna i Krzysztof Sikorowie - Warszawa
Jan Widacki - Krakow
Marek Białka - Gnojnik
Irena i Kazimierz Sterkowicz - Gorlice
Mayer Odett - Węgry
Kazimierz Karasiński - Kraków
Anna i Zygmunt Kotasowie - Kraków
Elzbieta Gibała z synem - Opole
Marek Podraza - Gorlice
Muzeum "Dwory Karwacjanów i Gładyszów" - Gorlice
Aleksander Wietrzyk z Rodziną - Biesna
Wanda i Jerzy Dudek - Gorlice
Anna Diduch - Gorlice
Joanna i Paweł Puścizna - Dominikowice
Stanisław Wojdyła z Rodziną - Kraków
Załoga Niebieskiej Eskadry - Warszawa
Małopolski Instytut Kultury - Kraków
Orlico Sport - Swarzędz
Halina i Edward Wyroba - Wadowice
Sławomir Mrozek - Gorlice
SRH 1 PSP AK - Limanowa
Joanna Pogorzelska – Warszawa
Volksbund Deutsche Kriegsgraberfursorge e.v. - Niemcy
Hanna Kubiak – Poznań
Wiesława Witkowski - Kanada
DG-art. - Gorlice
Agnieszka Golak - Śrem
Jolanta Karasińska - W-wa
George Negrea - Rumunia
Mike Gates - Anglia
Piotr Sekuła - Siary
Stanisław Sowa - Godziszki k/ Bielska B
Karl Fuchs - Gostynin
Jacek Tenerowicz - Norwegia
Peuget - W-wa
Rodzina Dzurišova - Bardejów (Słowacja)
Ben Wennemuller - Holandia
Zespół home.pl - Szczecin
Wojciech Noworyta - W-wa
Ewa i Wincenty Wołkowiczowie - Tarnobrzeg
Leszek Koncewicz - Racibórz
Anna i Janusz Bujnowscy - Kanada
Sportowy Klub- Zagrzeb - Chorwacja
Zofia i Stanisław Gruszkowscy - Gorlice
Ewa i Piotr Mrazek - Warszawa
Halinka i Edward Wyroba - Wadowice
Sławomir Duran - Jasło
Tomasz Sikorski z Rodziną - Warszawa
Andrzej i Zhanna Orchel - Gorlice
Małgorzata Siwek - Sękowa

Drogą telefoniczną oraz poprzez SMS,
życzenia świąteczne przesłali:

* Maria Dudziak - USA
*Alicja Grabowska - Częstochowa
* Ewa i Wincenty Wołkowiczowie – Tarnobrzeg
*Szymon Serwatka - Kraków
* Adam Bukrij – Ożenna
* Paweł Śliwa - Lipinki
* Franciszek Janeczek - Kobylanka
**Adam Gamon - Ropica Górna
*Katarzyna i Maciej Tokarz - Ropica Górna
*Maria Ziętek - Wieliczka
*Jerzy Kuck - Kraków
*Ryszar Burda - Gorlice
*Aleksander Zelazny z Rodziną - Siary
*Dariusz Duran z Rodziną - Gorlice
*Mariusz Esmantowicz - Gorlice
*Adam Motyka - Kąclowa
*Tomasz Rowinski z Rodziną - Sękowa
*Mateusz Bryg - Gorlice
*AA i MM Ludwinowie - Sękowa
*Piotr Rojek - Przemyśl

Za wszystkie życzenia świąteczne
i noworoczne serdecznie dziękuje.